Το ήξερες ότι το Pac-Man παίζει να προέβλεψε το μέλλον;

Αν τυχαίνει να είσαι ανελέητος γκίκουλας σαν κι εμένα λόγου χάρη, γνωρίζεις πολύ καλά ότι όταν τα  βιντεοπαιχνίδια, οι ταινίες επιστημονικής φαντασίας και τα κόμικς, προβλέπουν το μέλλον, αυτό δεν είναι ποτέ καλό για την ανθρωπότητα. Ποτέ όμως.

Όλοι είναι σε πόλεμο με όλους για κάποιο λόγο σε κάποιο μετα-αποκαλυπτικό τοπίο, ενώ πολύ συχνά το ανθρώπινο είδος τείνει προς εξαφάνιση, ή είναι υποδουλωμένο σε σατανικά ρομπότ που επαναστάτησαν. Για να μην ξεχνιόμαστε όμως, τα αιμοδιψή ζόμπι και οι σατανικοί ναζί που έχουν νεκραναστηθεί ένα εκατομμύριο φορές στον βωμό της διασκέδασης (έχουμε βίτσια, δεν μπορείς να πεις), είναι επίσης δυο πολύ δημοφιλείς δυνάστες της ανθρωπότητας στα ευφάνταστα σενάρια πολλών βιντεοπαιχνιδιών.

Το εύλογο ερώτημα που προκύπτει βέβαια είναι το εξής: υπάρχει κάποιος λογικός άνθρωπος εκεί έξω, που όντως παίρνει στα σοβαρά αυτές τις φρικτές απεικονίσεις του μέλλοντος που οραματίζονται κάτι φευγάτοι σχεδιαστές βιντεοπαιχνιδιών; Ή για να το θέσω αλλιώς, θα ήταν εφικτό  ποτέ κάποιο από αυτά τα εφιαλτικά σενάρια να συμβεί στην πραγματικότητα;

Προφανώς και δεν μπορώ να απαντήσω με βεβαιότητα εκπροσωπώντας όλα τα εκατομμύρια των γκέιμερς παγκοσμίως, αλλά υποθετικά πάντα μιλώντας, σαν κάποιος που έχει δωρίσει χιλιάδες ώρες από τη ζωή του στο gaming, η απάντηση μάλλον είναι ότι στους περισσότερους γκέιμερς δεν καίγεται καρφάκι τι μέλλει γενέσθαι. Απλά παίζουν το συγκεκριμένο βιντεοπαιχνίδι για να περάσουν καλά. That’s all, folks.

OK, θα παραδεχτώ ότι δε λείπουν και περιπτώσεις παιχτών όπως αυτών του DayZ, οι οποίοι χρησιμοποίησαν το σενάριο του συγκεκριμένου βιντεοπαιχνιδιού σαν οδηγό εκπαίδευσης και επιβίωσης για την επερχόμενη αποκάλυψη των ζόμπι, την οποία και ανέμεναν εναγωνίως!

Πηγή: Dlcompare

Όπως και να ‘χει πάντως, καλό θα είναι να παραμένουμε ανοιχτόμυαλοι και να μην απορρίπτουμε τίποτα χωρίς λίγο κριτική σκέψη πρώτα. Βλέπετε, έχουν υπάρξει κάποια βιντεοπαιχνίδια που κατά κάποιο περίεργο τρόπο προέβλεψαν τι θα συμβεί στο άμεσο μέλλον.

Όσο απίστευτο και αν ακούγεται παιδιά μου, τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια τα σενάρια κάποιων βιντεοπαιχνιδιών που αφορούσαν σημαντικά γεωπολιτικά γεγονότα, πολεμικές συρράξεις, τρομοκρατικά χτυπήματα, κοινωνικά φαινόμενα και τάσεις στην ποπ κουλτούρα, επαληθεύτηκαν με ανατριχιαστική ακρίβεια. Σε βαθμό που αρκετοί συνωμοσιολόγοι (και όχι μόνο) έχουν θέσει σοβαρά ερωτήματα για το εάν πρόκειται για απλές συμπτώσεις ή για πληροφορίες εκ των “έσω.” Ο Sin Boy (Lil Jesus) τι να λέει επί του θέματος άραγε ; Αυτός θα ξέρει σίγουρα τι παίζει.

Το Pacman Προέβλεψε την Rave Κουλτούρα Μια Δεκαετία Πριν

Το μίνι-αφιέρωμα στα βιντεοπαιχνίδια που προέβλεψαν το μέλλον (ναι, αυτό σημαίνει ότι θα ακολουθήσουν κι άλλα τέτοια άρθρα) θα ξεκινήσει με ένα από τα πιο θρυλικά βιντεοπαιχνίδια όλων των εποχών. Το πρώτο βιντεοπαιχνίδι που έπαιξα ποτέ στην ζωή μου. Ένα παιχνίδι που έχουμε ασχοληθεί ξανά μαζί του εδώ στο Frenzied. O ένας και μοναδικός Pac-Man που παραλίγο να λεγόταν Fuck Μan!

Εκτός από όλα τα βραβεία και ρεκόρ πωλήσεων που έχει σπάσει από την ημέρα της κυκλοφορίας του μέχρι και σήμερα, το Pac-Man έχει άλλη μια άτυπη πρωτιά. Είναι σύμφωνα με τους ειδικούς το πρώτο βιντεοπαιχνίδι στην ιστορία, που εμμέσως πλην σαφώς προέβλεψε το μέλλον.

Ο πρώτος που αναφέρθηκε δημοσίως στην όλη φάση με το Pac-Man, ήταν ένας Βρετανός κωμικός εν ονόματι Μάρκους Μπρίγκστοκ. Ο συγκεκριμένος τυπάς που λέτε είχε πει σε μια stand-up παράσταση του τα εξής,

“Αν όντως τα βιντεοπαιχνίδια έχουν παρενέργειες στα παιδιά που παίζουν σήμερα, τότε θα έπρεπε όλοι εμείς που μεγαλώσαμε παίζοντας Pacman να τρέχουμε μέσα σε σκοτεινά δωμάτια μασώντας ακατάπαυστα ότι χάπι βρούμε μπροστά μας ενώ ακούμε ενοχλητική ηλεκτρονική μουσική, σωστά;”

Και alright, ο Μπρίγκστοκ μπορεί να χρησιμοποίησε τη συγκεκριμένη ατάκα ως μέρος του σόου του για να δείξει τη συμπαράσταση στη σύγχρονη νεολαία που ξημεροβραδιάζεται μπροστά σε μια οθόνη τηλεοράσεως ή υπολογιστή, παίζοντας βιντεοπαιχνίδια. Κάποιος όμως (καλή ώρα εγώ) που μεγάλωνε κατά τη διάρκεια της δεκαετία του 90 θα συμφωνήσει ότι ο Pac-Μan ήταν ο πρώτος γνωστός raver στην ιστορία ρε μπρο.

Όταν το δημοφιλές arcade παιχνίδι έσκαγε μύτη σαν κομήτης πάνω στην γη, πίσω στο μακρινό 1980, η ντίσκο μουσική – αν και βρισκόταν στη δύση της παντοκρατορίας της – κυριαρχούσε στα κέντρα διασκέδασης της εποχής, αγνοώντας πλήρως την ύπαρξη της Rave μουσικής.

H ηλεκτρονική μουσική, άγνωστη στις μάζες μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 80, έγινε ευρέως γνωστή όταν ξεκίνησε να ακούγεται στα underground clubs της Αμερικής και μετέπειτα σε αυτά της Ευρώπης, όπου και γιγαντώθηκε με την μορφή του Rave κινήματος μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 90.

Κατά την πολύχρωμη αλλά και παράλληλα σκοτεινή εκείνη περίοδο, πάρα πολλοί νέοι μετατράπηκαν σε ανθρώπινα Pacman, ενώ αρκετοί έχασαν τη ζωή τους από τα ναρκωτικά της εποχής (κυρίως χάπια), με το Ecstasy να είναι ο βασιλιάς όλων.

Οι νεαροί θαμώνες των clubs ακολουθώντας το παράδειγμα του πρωταγωνιστή του θρυλικού βιντεοπαιχνιδιού, κινούνταν και χόρευαν ακατάπαυστα υπό τους ρυθμούς επαναλαμβανομένης ηλεκτρονικής μουσικής μέσα σε σκοτεινά υπόγεια, εφοδιάζοντας τον οργανισμό τους με όλο και περισσότερα ‘κουμπιά’ και χάπια, όπως ο Pac-Μan καταβρόχθιζε τις τελίτσες στο δικό του σκοτεινό υπόγειο.

Δυστυχώς, δε θα μάθουμε ποτέ αν και ο Pac-Μan έβλεπε και αυτός κύκλους όταν έκλεινε τα μάτια και κοιμόταν. Ή αν γούσταρε να αράζει μόνος του τέλος πάντων. Αν ναι, τότε μπορούμε να είμαστε 100% σίγουροι ότι προέβλεψε το μέλλον με μαθηματική ακρίβεια. Όσοι καταλαβαίνετε τι λέω, πρέπει μάλλον να νιώθετε μια μικρή νοσταλγία. Αθάνατα 90s!!!

Sponsored Post Learn from the experts: Create a successful blog with our brand new courseThe WordPress.com Blog

Are you new to blogging, and do you want step-by-step guidance on how to publish and grow your blog? Learn more about our new Blogging for Beginners course and get 50% off through December 10th.

WordPress.com is excited to announce our newest offering: a course just for beginning bloggers where you’ll learn everything you need to know about blogging from the most trusted experts in the industry. We have helped millions of blogs get up and running, we know what works, and we want you to to know everything we know. This course provides all the fundamental skills and inspiration you need to get your blog started, an interactive community forum, and content updated annually.

Το ήξερες ότι στην Ινδία οι άντρες φοβούνται μην γκαστρωθούν από δάγκωμα σκύλου;

Στα περισσότερα μέρη του δυτικού κόσμου σήμερα, τα κουτάβια και τα σκυλάκια γενικότερα είναι πολύ δημοφιλή και αγαπητά. Τόσο “αγαπητά” που ένα μεγάλο ποσοστό ανδρών (κυρίως), αγοράζουν σκύλο μόνο και μόνο για να βρουν γκόμενα. Δεν σας κάνω πλάκα, αν κοιτάξετε στις πιο ενδεδειγμένες γκομενοπαγίδες που προτείνουν περιοδικά και websites της μετακωστοπουλικής εποχής, θα διαπιστώσετε ότι αυτό ισχύει ως ένα σημείο τέλος πάντων.

Πηγή: Memecenter

Επίσης, διάφορες μελέτες – αμφιβόλου αξιοπιστίας – που έχουν λάβει χώρα σε Αμερική και Ευρώπη,  έχουν καταλήξει στο ακόμα πιο αμφιβόλου αξιοπιστίας συμπέρασμα ότι οι άνδρες με σκύλους είναι πιο σέξι και πιο κατασταλαγμένοι στα μάτια των γυναικών.

Η αλήθεια είναι ότι η όλη φάση έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις, που ακόμα και κάποια σκυλιά έχουν συνηθίσει να λειτουργούν σαν δολώματα για γκομενοδουλειές! Για αυτό μάλλον οτιδήποτε άλλο μπορεί να τους φαίνεται περίεργο.

Πηγή: Steemit

Στην Ινδία Έχουν Περίεργες Αντιλήψεις Περί Εγκυμοσύνης

Και ενώ εμείς προοδεύουμε στη Δύση (λέμε και κανένα αστειάκι), οι Ινδοί την έχουν δει αλλιώς. Εκεί οι άνδρες τα σκυλιά τα αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι ένα πράγμα. Βλέπετε, στην ύπαιθρο της Ινδίας έχει παρατηρηθεί ένα πολύ περίεργο ψυχολογικό σύνδρομο, που ονομάζεται “Puppy Pregnancy Syndrome.” Τι ακριβώς είναι αυτό το σύνδρομο θα αναρωτιέστε τώρα.

Χιλιάδες άνθρωποι στην Ινδία, κυρίως γυναίκες αλλά και άνδρες, έχουν παρουσιάσει έντονες ψυχικές διαταραχές και ισχυρό μετατραυματικό σοκ μετά από δάγκωμα σκύλου. Η Γερμανική Deutsche Welle, κάποια στιγμή βαρέθηκε να τα χώνει στους Έλληνες και την Ελληνική οικονομία, και είπε να ασχοληθεί εκτενέστερα με την συγκεκριμένη ψυχοπάθεια.

Πηγή: Halt

Όπως ανακάλυψαν οι Γερμανοί δημοσιογράφοι, πολλοί Ινδοί και Ινδές δεν πάνε καν στο νοσοκομείο σε περίπτωση που τους δαγκώσει κάποιος σκύλος, αλλά αντιθέτως τρέχουν στον “μάγο” της γειτονιάς τους. Μια τέτοια περίπτωση ήταν και αυτή της 18χρονης Σάνκαρι Μαχάτο.

«Γνωρίζουμε ότι αν οι άνθρωποι έχουν την ατυχία να δαγκωθούν από σκυλί, κουτάβια θα αναπαραχθούν μέσα στην κοιλιά τους, και μετά θα πάθουν λύσσα και θα πεθάνουν. Το φάρμακο που μου έδωσε ο μάγος του χωριού όμως, θα με γιατρέψει πλήρως και ο κίνδυνος θα περάσει.”

Τάδε έφη το 18χρονο κορίτσι στο Γερμανικό κανάλι. Μπορεί να ακούγεται λιγάκι (όσο πατάει ο ιπποπόταμος) αστείο, αλλά πολύ φοβάμαι ότι οι Ινδοί δεν κάνουν πλάκα όταν τα λένε αυτά.

Μανία Που Έγινε «Λατρεία»

Η απίστευτη αυτή δεισιδαιμονία μάλιστα, έχει διαδοθεί σαν λαίλαπα σε εκατομμύρια Ινδών, σε σημείο που οι ντόπιοι ψυχίατροι αναγκάστηκαν να αναγνωρίσουν το συγκεκριμένο φαινόμενο ως επίσημο ψυχολογικό σύνδρομο.

Ο Κουμάρ Κάντι Γκος, ψυχίατρος και διευθυντής της ψυχιατρικής πτέρυγας του κυβερνητικού νοσοκομείου Μάλντα, μελετάει το PPS σύνδρομο τα τελευταία 20 χρόνια. Όπως έχει δηλώσει, όλη αυτή η ιστορία ξεκίνησε ως μαζική υστερία από τους προληπτικούς ανθρώπους της Ινδικής επαρχίας, που δυστυχώς με τον καιρό μετατράπηκε σε πραγματική ψυχοσωματική ασθένεια.

Όπως ανέφερε στην Deutsche Welle, στο νοσοκομείο έχει δει περιπτώσεις όπου τα θύματα πεινασμένων σκυλιών, πίστευαν με πάθος ότι είχαν μέσα στην κοιλιά τους κουτάβια μετά από το δάγκωμα. Μάλιστα, κάποιοι από αυτούς που εξέτασε ο γιατρός άρχισαν να γαβγίζουν σαν σκυλιά, ενώ κάποιοι άλλοι ισχυρίζονταν ότι μπορούσαν να νιώσουν ή ακόμα και να δουν τα κουτάβια που αναπτύσσονταν μέσα στη κοιλιά τους. Αν έχετε δει την θρυλική ταινία επιστημονικής φαντασίας με τίτλο Alien, μάλλον τις στρες νιώθουν τα κακόμοιρα θύματα αυτής της ψυχικής διαταραχής.

Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις, οι ψυχίατροι ανέφεραν ότι ορισμένοι πάσχοντες βίωσαν έντονο τρόμο και είχαν παραισθήσεις, πιστεύοντας ότι θα πεθάνουν μόλις γεννηθούν τα κουτάβια. Αρκετά θύματα που ήταν άντρες δε, έτρεμαν στην ιδέα ότι μπορεί να γεννήσουν τα κουτάβια μέσω του πέους τους και μετά από αυτό το τραγικό γεγονός, δεν θα είναι ικανοί να έχουν την οποιαδήποτε σεξουαλική επαφή για το υπόλοιπο της ζωής τους.

Αν και οι σοβαροί επιστήμονες στην Ινδία προσπαθούν πολύ υπεύθυνα να διαφωτίσουν τους πάσχοντες από τη συγκεκριμένη ψυχική διαταραχή, απ’ ότι φαίνεται ότι μόνο οι μάγοι του χωριού έχουν πέραση προς το παρόν. Μην ξανακούσω κανέναν προοδευτικό τάχα μου και υπέρμαχο του πολυπολιτισμού και του ανακατέματος της κουλτούρας, των ηθών και των εθίμων, να πει τίποτα αρνητικό για την γιαγιά μου την ξεματιάστρα, θα γίνει χαμός!

Λήψη: Fanpage.gr

Λευτεριά στις τοπικές δεισιδαιμονίες ωρέ!

Το ξέρεις ότι το φεγγάρι ανήκει σε έναν τύπο που είναι άνεργος (στην γη);

Εάν κάποιος ρωτήσει τον Ντένις Χοπ για την οικονομική του κατάσταση, είναι πολύ πιθανό να σας πει ότι είναι ο πλουσιότερος άνθρωπος στο ηλιακό μας σύστημα.

Πηγή: The Hacker Street

Και το αστείο είναι ότι δεν θα σας κάνει καθόλου πλάκα, μιας και τυπικά κατέχει το μεγαλύτερο μέρος του.

Η “Ελπίδα” Στο Φεγγάρι Δεν Πεθαίνει Ποτέ

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, όταν ο Χοπ (σε ελεύθερη μετάφραση ο ‘Ελπίδας’) ήταν άνεργος για περίπου ένα χρόνο, σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να κάνει business με διαχείριση ακινήτων και λοιπές κτηματομεσιτικές δραστηριότητες. Κοίταξε έξω από το παράθυρο του σπιτιού και είδε περισσότερη ανεκμετάλλευτη ακίνητη περιουσία που είχε δει ποτέ στη ζωή του. Το φεγγάρι.

Τότε θυμήθηκε μια διάλεξη που είχε παρακολουθήσει σαν φοιτητής, με θέμα την ιδιοκτησία στο φεγγάρι και άλλους πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος. Σύμφωνα με μια συνθήκη που υπεγράφη το 1967 υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών, καμιά χώρα δεν μπορεί να επικαλεστεί κυριότητα πάνω στο όμορφο φεγγαράκι μας.

Πηγή: YouTube

Παρόλα αυτά, η συγκεκριμένη συνθήκη είχε κάποια σημαντικά κενά, που ο Χοπ εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο. Πιο συγκεκριμένα, δεν ανέφερε τίποτα για την περίπτωση εκείνη, που κάποιος απλός πολίτης θα ισχυριζόταν κυριότητα πάνω σε οποιονδήποτε πλανήτη της ευρύτερης γειτονίας μας.

Ο Χοπ έγραψε μια επιστολή προς τα Ηνωμένα Έθνη, ισχυριζόμενος ότι το φεγγάρι του ανήκει. Όπως καταλαβαίνετε, δεν έλαβε απάντηση ποτέ.  Αυτό όμως δεν τον πτόησε καθόλου. Δλδ, από το όνομα του και μόνο – Hope – οι υπεύθυνοι των Ηνωμένων Εθνών θα έπρεπε να είχαν ψυλλιαστεί ότι η ελπίδα δεν πεθαίνει ποτέ για τον Χοπ.

Από τότε, ο κύριος Χοπ έχει πουλήσει κυριολεκτικά άπειρα στρέμματα φεγγαριού σε κατοίκους της γης. Αναμεσά στους πελάτες του θα βρεις και τους Τομ Κρουζ, Τζον Τραβόλτα, Νικόλ Κίντμαν, Χάρισον Φορντ, καθώς και πρώην προέδρους των ΗΠΑ, όπως οι Ρόναλντ Ρίγκαν και Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος…θεός συγχωρέστους τέλος πάντων.

Τα Ηνωμένα Έθνη Αντεπιτίθενται (Μάταια Όμως)

Σε μια απέλπιδα προσπάθεια να μαζέψει τα ασυμμάζευτα, ο ΟΗΕ που ακόμα πληρώνει την παγερή αδιαφορία που έδειξε σνομπάροντας την επιστολή του Χοπ το 1980, χαρακτήρισε τον φιλόδοξο μεσίτη του διαστήματος, απατεώνα.

Δια στόματος της Tanja Masson-Zwaan, πρόεδρο του Διεθνούς Ινστιτούτου Διαστημικού Δικαίου, τα Ηνωμένα Έθνη δεν απάντησαν ποτέ στον Χοπ, επειδή η συνθήκη ισχύει όχι μόνο για χώρες σε κυβερνητικό επίπεδο, αλλά και για τους πολίτες τους. Βεβαίως, κάτι τέτοιο δεν αναφέρεται πουθενά στην συνθήκη (ρητά), για αυτό και δεν έχουν αγγίξει νομικά τον Χοπ τόσες δεκαετίες που πουλάει στρέμματα σελήνης λες και είναι στραγάλια.

Ο Χοπ Συνεχίζει Ακάθεκτος

Μάλιστα, όταν η Κίνα ανήγγειλε το 2012 ότι θα επιχειρούσε στο μέλλον να κατασκευάσει μια διαστημική βάση στο φεγγάρι, “καταπατώντας “έτσι τα δικαιώματα ιδιοκτησίας του Χοπ και των αγοραστών του, ο διαστημικός μεσίτης έδειξε τα δόντια του.

Έγραψε ο ίδιος μια επιστολή και την έστειλε στον πρόεδρο της Κίνας, αναφέροντας ότι δεν έχει κάποιο πρόβλημα με την συγκεκριμένη προοπτική, εφόσον όμως πρώτα η κινεζική  κυβέρνηση ζητήσει και λάβει νομίμως άδεια από την πρεσβεία του φεγγαριού (Lunar Embassy), που έχει δημιουργήσει ο ίδιος στη γη, και εφόσον βεβαίως τον πληρώσει αδρά. Η Κινεζική κυβέρνηση τον αγνόησε παντελώς, όπως ακριβώς και τα Ηνωμένα Έθνη το 1980.

Αν έπραξε σωστά ή όχι, μένει να φανεί στο μέλλον. Όπως και να ‘χει, ο Χοπ που είναι μεγάλη γάτα εδώ που τα λέμε, έχει επανειλημμένως δηλώσει με μπόλικη δόση διπλωματίας, ότι δεν μπορεί και δεν θέλει να σταματήσει καμία αποστολή στο φεγγάρι που γίνεται για καθαρά λόγους έρευνας. Ακόμα και αν παραβιάζεται η ιδιοκτησία των αγοραστών του εκεί.

Ο προβληματισμός και οι απαιτήσεις του περιορίζονται στην τυχόν εκμετάλλευση εδαφών στην σελήνη, που ανήκουν είτε στον ίδιο, είτε στους πελάτες του.

Και στην τελική τι ζητάει ο άνθρωπος ρε παιδιά; Να τον αποζημιώσουν οι πανίσχυρες κυβερνήσεις των σύγχρονων υπερδυνάμεων, σε περίπτωση που καταπατήσουν κομμάτια σελήνης που ο ίδιος με τα χεράκια του έχει φράξει, αξιοποιήσει, σκάψει και οργώσει τα τελευταία 40 χρόνια.

Πηγή: Deadline

Παράλογο; Για ρωτήστε και τον Ματ Ντέιμον πως νιώθει για τις πατάτες που καλλιέργησε στον Άρη. Αυτός μόνο μπορεί να καταλάβει τον πόνο του Χοπ!!!

Το ήξερες ότι ο Πικάσο θεωρήθηκε κύριος ύποπτος για την κλοπή του πίνακα της Μόνα Λίζα;

Ένα ζεστό αυγουστιάτικο βραδάκι (χωρίς πανσέληνο) του 1911, η Μονά Λίζα εκλάπη από το μουσείο του Λούβρου. Ήταν μια συνηθισμένη, βαρετή Δευτέρα, με τα άτομα ασφαλείας του μουσείου να αναπολούν μισοκοιμισμένοι τις βουτιές που έριξαν κατά την διάρκεια του σαββατοκύριακου. Ο επίδοξος κλέφτης, σε αντίθεση με το προσωπικό ασφαλείας του μουσείου, δεν είχε παρτάρει καθόλου το διήμερο μιας και την είχε βγάλει κρυμμένος σε μια από τις ντουλάπες του μουσείου. Στόχος του η απόλυτη μούσα του Λεονάρντο Ντα Βίντσι.

Η ασφάλεια στο μουσείο ήταν της πλάκας. Με λιγότερα από 150 άτομα προσωπικό να είναι υπεύθυνα για τη φύλαξη 250.000 αντικειμένων και κανένα από τα εκθέματα να μην είναι βιδωμένο στους τοίχους, ή τις βάσεις του, η διεύθυνση του Λούβρου πήγαινε γυρεύοντας για μπελάδες.

Μάλιστα, λίγους μήνες πριν την ληστεία, ένας Γάλλος δημοσιογράφος είχε περάσει τη νύχτα τρώγοντας τυρί και πίνοντας κόκκινο κρασί ανενόχλητος σε μια σαρκοφάγο του μουσείου, έτσι για να σπάσει πλάκα και να εκθέσει την ελάχιστη επιτήρηση που υπήρχε εκεί.

Η Εξαφάνιση Της Μόνα Λίζα Σπείρει Τον Πανικό

Παρά την τραγική και σχεδόν αδιάφορη επιτήρηση των εκθεμάτων στο μουσείο των Παρισίων, ο πανικός που επικράτησε σε όλη την Γαλλία μετά την εξαφάνιση του πιο διάσημου πίνακα ζωγραφικής στην ιστορία, ήταν πρωτοφανής. Τα σύνορα της χώρας ουσιαστικά έκλεισαν, με την γαλλική αστυνομία να εξετάζει ενδελεχώς κάθε όχημα που κυκλοφορούσε στους δρόμους της Γαλλίας.

Η υπερβολική προβολή της κλοπής από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης της εποχής, ταξιδεψε το γεγονος μέσα σε λίγες μόνο ώρες σε όλο τον πλανήτη, σε μια εποχή που η τηλεόραση και το ίντερνετ ήταν άγνωστες έννοιες. Η εφημερίδα Paris Journal προσέφερε την μυθική για την εποχή αμοιβή των 50.000 γαλλικών φράγκων, σε όποιον έβρισκε και επέστρεφε τη Μόνα Λίζα στο μουσείο του Λούβρου.

Εξαιτίας της όλης φρενίτιδας που είχε προκληθεί, τα υποθετικά σενάρια έδιναν και έπαιρναν, ενώ υποψίες εγείρονταν κατά πάντων, ακόμα και δημοσίων προσώπων με λευκό ποινικό μητρώο και κύρος. Ένας από αυτούς ήταν και ο πιο ταλαντούχος ζωγράφος σε όλη την Ευρώπη εκείνη την εποχή, ο ένας και μοναδικός Πάμπλο Πικάσο.

Πηγή: Broadway Cinema

Η Ανάμειξη Του Πικάσο

Μετά από ένα tip που έδωσε στην αστυνομία κάποιος πρώην κλέφτης τέχνης (και τσιράκι των μπάτσων μετέπειτα), ο Πικάσο στοχοποιήθηκε, χωρίς βεβαίως να έχει την παραμικρή ανάμειξη με την κλοπή. Ο νεαρός ζωγράφος είχε μετακομίσει στο Παρίσι μια δεκαετία νωρίτερα, και ζούσε μια ζωή ανέμελη και αντισυμβατική παρέα με διάφορους άλλους μποέμ καλλιτέχνες. Αυτό το γκρουπ καλλιτεχνών ήταν επίσης γνωστό και ως “La bande de Picasso.”

Μεταξύ αυτών ξεχώριζε ο ποιητής και συγγραφέας Γκιγιώμ Απολλιναίρ, του οποίου ο πρώην γραμματέας ήταν ο Τζόζεφ Πιέρτ, ένας Βέλγος απατεωνάκος με αρκετά αμφισβητούμενες κοινωνικοπολιτικές αντιλήψεις και αρχές. Λίγο μετά την κλοπή του πίνακα της Μονά Λίζα, ο Πιέρτ που είχε γλυκαθεί με την τεράστια αμοιβή που προσέφερε η Paris Journal, μπούκαρε στα γραφεία της εφημερίδας στο Παρίσι και ισχυρίστηκε ότι είχε κάνει “ανάληψη” έργων τέχνης από το μουσείο του Λούβρου παλιότερα, για να τα δωρίσει σε φίλους και γνωστούς.

Πηγή: Artes & Contextos

Και όντως, ο Πιέρτ έλεγε την αλήθεια. Το 1907, είχε κλέψει τουλάχιστον δύο Ιβηρικά γλυπτά του 4ου αιώνα π.Χ. που μετέπειτα πούλησε στον Πικάσο για 50 φράγκα ανά τεμάχιο. Ο Πικάσο τα χρησιμοποίησε ως πηγή έμπνευσης για το έργο του Les Demoiselles d’Avignon.

Πηγή: Time Out Paris

Μπελάδες Και Τρεχάματα

Ο Πιέρτ όμως δεν σταμάτησε εκεί. Λίγους μήνες πριν την κλοπή της Μόνα Λίζα, είχε κλέψει ένα παρόμοιο έργο τέχνης (με τα Ιβηρικά γλυπτά) από το Λούβρο, το οποίο και έκρυψε στο διαμέρισμα του Απολλιναίρ. Η αστυνομία εφόσον άκουσε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τον απατεώνα της κακιάς ώρας, υποπτεύθηκε  ότι οι Πικάσο και Απολλιναίρ που είχαν ήδη παράνομα στην κατοχή τους αυτά τα γλυπτά, θα μπορούσαν κάλλιστα να έχουν κλέψει και τη Μόνα Λίζα.

Συνειδητοποιώντας ότι ο Πιέρτ τους είχε δημιουργήσει τεράστιο πρόβλημα με τις ρουφιανιές του, ο Πικάσο με τον Απολλιναίρ πακετάρισαν τα ιβηρικά γλυπτά σε μια βαλίτσα και άρχισαν να τρέχουν σαν τρελοί μέσα στα μεσάνυχτα προς τον ποταμό Σηκουάνα. Όταν οι δύο καλλιτέχνες έφτασαν και αντίκρυσαν το ποτάμι όμως, η καλλιτεχνική φύση μέσα τους (ευτυχώς), δεν τους άφησε να “πνίξουν”  στα νερά του Σηκουάνα τέτοιας ιστορικής και πολιτιστικής αξίας έργα τέχνης.

Αντί για αυτό, ο Απολλιναίρ επισκέφθηκε τα γραφεία της εφημερίδας το επόμενο πρωί, και παρέδωσε τα γλυπτά ζητώντας από τον αρχισυντάκτη να σεβαστεί την ανωνυμία τους. Η εφημερίδα αρχικά συμφώνησε, αλλά όταν οι αρχές ενεπλάκησαν τα πράγματα αλλάξαν δραματικά. Οι δύο άντρες κατηγορήθηκαν αδίκως για την κλοπή της Μόνα Λίζα και συνελήφθησαν από την αστυνομία.

Ο Πικάσο Ψεύδεται

Ο Πικάσο διατάχθηκε να εμφανιστεί ενώπιον του δικαστή. Όταν ρωτήθηκε αν γνώριζε τον Απολλιναίρ, ο νεαρός ζωγράφος, είπε ψέματα. «Δεν έχω δει ποτέ αυτόν τον άνθρωπο στην ζωή μου,” απάντησε χεσμένος από τον φόβο του.

Κάποια χρόνια αργότερα, ο Πικάσο θα παραδεχόταν σε μια συνέντευξη, ότι δεν θα ξεχάσει ποτέ την έκφραση προσώπου του Απολλιναίρ όταν αυτός είπε ψέματα ενώπιον του δικαστηρίου. “Είναι κάτι για το οποίο πάντα θα ντρέπομαι,” πρόσθεσε ο μεγάλος ζωγράφος.

Πηγή: Bonjour Paris

Ο Πικάσο αφέθηκε ελεύθερος την ίδια μέρα, ενώ ο Απολλιναίρ ελευθερώθηκε μετά από πέντε ημέρες. Η σύντομη κράτηση του τον στιγμάτισε τόσο ψυχολογικά, όσο και κοινωνικά. Η φήμη του αμαυρώθηκε εν μια νυκτί, όταν η εφημερίδα Paris Soir έγραφε, “O Απολλιναίρ είναι ο αρχηγός διεθνούς σπείρας που έχει έρθει στη Γαλλία με σκοπό να ξαφρίσει τα μουσεία μας.”

Όπως και να ‘χει, ο δικαστής ορθώς έκρινε ότι οι δυο άντρες δεν είχαν καμία σχέση με την εξαφάνιση της Μόνα Λίζα και απέρριψε την κατηγορία εναντίον τους. Δύο χρόνια αργότερα, οι δύο άνδρες θα απαλλάσσονταν από οποιαδήποτε πιθανή σύνδεση με το έγκλημα, όταν η αστυνομία ανακάλυψε ότι ο πίνακας είχε κλαπεί από τον Βιτσέντζο Περούντζια, έναν Ιταλό καλλιτέχνη που δούλευε στο μουσείο του Λούβρου.

Πηγή: Wikipedia

Κάπως έτσι λοιπόν, ο πιο διάσημος πίνακας ζωγραφικής παραλίγο να στερήσει από τον κόσμο της τέχνης, έναν από τους μεγαλύτερους ζωγράφους που έχουν περάσει ποτέ από τον συγκεκριμένο χώρο. Μόνα Λίζα vs Πικάσο, σημειώσατε Χ.

Το ήξερες ότι στη Βρετανία οι άντρες πουλούσαν τις γυναίκες τους στο παζάρι μέχρι προσφάτως;

Σύμφωνα με το Γραφείο Εθνικών Στατιστικών της Βρετανίας, τα ποσοστά διαζυγίου για τα ζευγάρια αντίθετου φύλου στην Αγγλία και την Ουαλία βρίσκονται στο χαμηλότερο επίπεδο από το 1973. Παρόλο που αυτό μπορεί φαινομενικά να αποτελεί λόγο εορτασμού, να ξέρετε ότι το 42% των παντρεμένων βρετανών και Βρετανίδων εξακολουθεί και την βγάζει έξω από τις αίθουσες δικαστηρίων, αναμένοντας το διαζύγιο.

Το υπόλοιπο 58% μάλλον παρτάρει σε Κάβο, Μάλια και Φαληράκι της Ρόδου, όπου τους μαζεύει η τοπική αστυνομία από τα πεζοδρόμια σε ημιλιπόθυμη κατάσταση από το πολύ πιόμα.

Πηγή: Daily Mail

Το διαζύγιο πάντως, όπως το γνωρίζουμε σήμερα, δεν επιτρεπόταν στη Βρετανία μέχρι προσφάτως. Μόλις το 1857 ψηφίστηκε σχετικός νόμος που επέτρεπε στα νυμφευμένα ζευγάρια της Βρετανίας να χωρίζουν νομίμως για λόγους μοιχείας, ενδοοικογενειακής βίας και ούτω καθεξής.

Πριν από το 1857, τα πράγματα ήταν πολύ πιο περίπλοκα και χρειαζόταν ιδιωτικός νόμος από το Κοινοβούλιο της χώρας για να χωρίσει κάποιος. Έτσι από τις μεσαίες και χαμηλότερες κοινωνικές τάξεις δεν χώριζε σχεδόν κανείς. Για αυτό τον λόγο οι Βρετανοί που ήθελαν να ξεφορτωθούν την γυναίκα τους πρέπει να είναι λιγάκι “δημιουργικοί” και να βρουν άλλες λύσεις.

Και κάπως έτσι ξεκίνησε το παζάρι αγοροπωλησίας παντρεμένων γυναικών, στην κατά τα άλλα άκρως πολιτισμένη Βρετανία που μας κουνάει το δάχτυλο συχνά-πυκνά για τα κλεμμένα γλυπτά του Παρθενώνα που δεν μας επιστρέφει κιόλας. Πώς να το κάνουμε ρε παιδιά; O Έλγιν είχε στο αίμα του το παράνομο deal και παζάρι. Εδώ οι δικοί του πουλούσαν τις γυναίκες τους, στα μάρμαρα θα κολλούσαν;

Πηγή: The Independent

Γυναίκες Προς Πώληση

Μπορεί λοιπόν το διαζύγιο να μην ήταν η ενδεδειγμένη λύση για την εργατική τάξη της Βρετανίας, το δικαίωμα πώλησης της συζύγου όμως, επιτρεπόταν δίχως ανθρωπιστικούς και ηθικούς ενδοιασμούς. Η πρακτική χρονολογείται γύρω στις αρχές του 16ου αιώνα, αν και ορισμένοι ιστορικοί πιστεύουν ότι η όλη φάση είχε ξεκινήσει από τον Μεσαίωνα.

Από το 1837 έως και το 1901, υπήρξαν τουλάχιστον 108 τεκμηριωμένες περιπτώσεις αγοροπωλησίας συζύγου, ενώ είναι σίγουρο ότι θα υπήρξαν ακόμα περισσότερες παράνομες αγοροπωλησίες που έγιναν χωρίς επίσημα έγγραφα. Αν και η πώληση συζύγων ήταν εθνικό χόμπι εκείνη την περίοδο, το Γιoρκσάιρ αποτέλεσε την “πολιτιστική πρωτεύουσα” του φαινομένου, καθώς πάνω από το ένα τέταρτο των τεκμηριωμένων περιπτώσεων έλαβε χώρα εκεί.

Για να πουλήσει τη σύζυγό του ένας άντρας λοιπόν, έπρεπε να την πάει με ένα κολάρο ή σκοινί περασμένο στον λαιμό της – ώστε να θυμίζει ζώο –  σε ένα δημόσιο χώρο συνάντησης, όπως μια παμπ ή ένα εστιατόριο.

Πηγή: British Museum

Η πώληση συνήθως διαφημιζόταν καμιά-δυο εβδομάδες πριν, για να ξέρουν τι θα πάρουν οι υποψήφιοι αγοραστές. Κάποιες αγοροπωλησίες γίνονταν σε πιο πριβέ κατάσταση, σε μυστικά δωμάτια κάτω από την παμπ, αν και πάντα έπρεπε να υπάρχουν μάρτυρες μπροστά στην πώληση.

Αν και αυτό θα νευριάσει (δικαίως) κάθε φεμινίστρια που μπορεί να έχει την κακή τύχη να διαβάζει αυτό το άρθρο, γεγονός είναι ότι το συντριπτικό ποσοστό αυτών των αγοροπωλησιών γινόταν με την συγκατάθεση της συζύγου, που προφανώς επιθυμούσε και αυτή διακαώς να χωρίσει. Σύμφωνα με τον ιστορικό, Ε. Π. Τόμσον, που διερεύνησε τις πωλήσεις των συζύγων από το 1760 έως το 1880, μόνο τέσσερις σύζυγοι είχαν πωληθεί ενάντια στην επιθυμία τους.

Άπιστες Σύζυγοι Που Πουλιόνταν Στους Εραστές Τους

Για να είμαστε ακριβοδίκαιοι όμως και για να μην εκνευρίζονται οι φίλες φεμινίστριες που διαβάζουν το άρθρο, πολλές παντρεμένες γυναίκες που έβγαιναν σε πωλητήριο, ήταν άτακτα κορίτσια. Ή για να είμαι πιο ακριβής, τον ξεσκόνιζαν τον κουραμπιέ. Άρα για αυτό αποδέχονταν την πώληση με την συναίνεση τους.

Επίσης, αν ο άντρας ήταν άπιστος ή βίαιος, η σύζυγος ακόμα και αν δεν είχε εξωσυζυγική σχέση, μίσθωνε κάποιον φίλο ή ακόμα και συγγενή της, να την αγοράσει τυπικά ώστε να γλυτώσει η τύπισσα από τον κρετίνο που είχε παντρευτεί. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα μιας γυναίκας που δημοπρατήθηκε στο Πλύμουθ το 1822. Η συγκεκριμένη ήταν τόσο απελπισμένη και αποφασισμένη να χωρίσει από τον σύζυγό της, που αγόρασε τον εαυτό της για 3 λίρες, όταν ο εραστής της δεν μπόρεσε να εμφανιστεί στον τόπο της δημοπρασίας για να υποβάλει προσφορά για αυτήν.

Κάποιες  Γυναίκες Κατάφεραν Να Πουλήσουν Τον Άντρα Τους

Για να μπουν τα πράγματα σε μια τάξη όμως, υπήρξαν και περιπτώσεις που η σύζυγος πούλησε τον άντρα της. Η ιστορικός Λόρεν Πάντζετ, που έχει ερευνήσει την συγκεκριμένη πρακτική σε βάθος, ανακάλυψε έκπληκτη ότι υπήρξαν ελάχιστες περιπτώσεις όπου μια σύζυγος πούλησε τον άντρα της κανονικά και με το νόμο.

Το 1839 στο Tyrone της Ιρλανδίας, ο Χένρι Μούλεν κατηγορήθηκε για μοιχεία και βγήκε στο κλαρί προς πώληση.  Μια γυναίκα η οποία τον είδε στο παζάρι και της άρεσε (μάλλον θα ήταν ομορφόπαιδο ο Χένρι), τον αγόρασε για 3 λίρες και τον παντρεύτηκε.

Μια άλλη περίπτωση προέκυψε στο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας το 1853, όπου ο Γουίλιαμ Καρράς, ο οποίος προφανώς και ήταν Ελληνικής καταγωγής, είχε πωληθεί σε πολύ καλή τιμή από την πρώτη σύζυγό του στην Έμιλι Χίκσον. Το Γουίλιαμ….Βασίλης δεν μεταφράζεται στα Ελληνικά; Για ένα λεπτό, κατάλαβα σωστά;

Πηγή: TOC

Η Διάδοση Της Πρακτικής Σε Άλλα Μέρη Της Ευρώπης

Οι Βρετανοί κάποια στιγμή αποφάσισαν να εκπολιτιστούν – έστω και εικονικά – και κατήργησαν δια ροπάλου την συγκεκριμένη πρακτική. Παρόλα αυτά, κάποια μεμονωμένα περιστατικά αγοροπωλησίας συζύγου εντοπίστηκαν σε αλλά μέρη της Ευρώπης μέχρι και τα μέσα του 20ου αιώνα.

Τον Νοέμβριο του 1934, μια γυναίκα από την Πολωνία για παράδειγμα, παραπονέθηκε στα τοπικά δικαστήρια ότι ο άντρας που την αγόρασε από τον πρώτο σύζυγο της για 11 Βρετανικές λίρες, αλλά της φερόταν άσχημα.

Το 1950, ενώπιον των Ναπολιτάνικων δικαστηρίων, ο Βιντσέτζο Μαρβάσι πώλησε τη σύζυγο του στον κολλητό του φίλο για 40.000 Βρετανικές λίρες, στην ακριβότερη μεταγραφή…ουπςςς sorry, στην ακριβότερη αγοροπωλησία συζύγου στην ιστορία. Μάλιστα, o Βιντσέτζο αρνήθηκε να την πάρει πίσω και να επιστρέψει τα χρήματα, όταν ο φίλος του άλλαξε γνώμη λίγες μέρες μετά την πώληση.

Όπως και να ‘χει και χωρίς την παραμικρή διάθεση για χιούμορ, να πωλείται ένας άνθρωπος με ένα κολάρο γύρω από το λαιμό του, είναι μια από τις πιο ταπεινωτικές πρακτικές που έχουν εφαρμοστεί ποτέ στην ιστορία. Δεν πρέπει να υπάρχει καμία δικαιολογία και καμία απόπειρα κατανόησης για μια τέτοιου είδους πρακτική. Μιλάμε για τον απόλυτο εξευτελισμό της ανθρώπινης φύσης.

Ένα διαζύγιο δεν είναι ποτέ ευχάριστο για κανέναν εμπλεκόμενο. Ελπίζω όμως όλοι να αντιλαμβανόμαστε ότι το διαζύγιο είναι ο πιο πολιτισμένος και ανθρωπιστικός τρόπος λύσης ενός έγγαμου βίου που απέτυχε. Ειδικά σε σχέση με άλλες πρακτικές, που χρησιμοποιούνταν δυστυχώς μέχρι προσφάτως, σε χώρες οι οποίες τείνουν να ξεχνάνε το σκοτεινό παρελθόν τους και μάλιστα δίνουν μαθήματα σαβουάρ βιβρ και καλών τρόπων σε άλλους λαούς. Μην χέσω!

Το ξέρεις ότι ο πιο πλούσιος αθλητής στην ιστορία είναι πανάρχαιος και δεν είχε καν χορηγό; (Eat this Nike)

Ρίχνοντας μια γρήγορη ματιά στους πιο ακριβοπληρωμένους αθλητές όλων των εποχών, θα διαπιστώσει κανείς ότι κάποιοι από αυτούς έχουν οικονομήσει τρελά φράγκα, κάνοντας επάγγελμα το χόμπι τους. Στην πρώτη θέση, σύμφωνα με το έγκυρο website Forbes, είναι ο Βίνς ΜακΜάχον, πρώην επαγγελματίας παλαιστής και νυν μεγαλομέτοχος στο WWE, την Μέκκα της επαγγελματικής πάλης.

Με περιούσια που ανέρχεται στα 2,2 δισεκατομμύρια δολάρια, ο Βίνς προηγείται του Ιόν Τιριάκ (πρώην τενίστας και νυν επιχειρηματίας) που έχει 2 δις, του Μάικλ Τζόρνταν που έπεται με 1,7 και του Μίκαελ Σουμάχερ, που κλείνει την μυθική τετράδα των πιο πλούσιων αθλητών έβερ με περιουσία που ανέρχεται στο 1 δις δολάρια.

Πηγή: Irish Examiner

Μόνο που το Forbes κάνει ένα όχι και τόσο μικρό λαθάκι. Ένα λάθος που πολλοί Αμερικανοί συχνά κάνουν, στην απέλπιδα προσπάθεια τους να καλύψουν τα τεράστια κενά της πολύ μικρής ιστορίας τους. Κανένας από τους τέσσερις προαναφερθέντες αθλητές δεν είναι ο πιο πλούσιος. Όχι όλων των εποχών τουλάχιστον, όπως το Forbes περήφανα διατυμπανίζει. Στην πραγματικότητα, το σύνολο των κερδών των τεσσάρων αυτών αθλητών, δεν παράγει καν την μισή περιουσία του πραγματικού αθλητή με τα μεγαλύτερα κέρδη στην ιστορία. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα απ’ την αρχή.

Ιπποδρομίες Και Ξερό Ψωμί

Σίγουρα έχετε δει σε Χολιγουντιανές ταινίες, τύπου Μπεν Χουρ, τα Ρωμαϊκά πλήθη να εκστασιάζονται με το πιο δημοφιλές σπορ της εποχής, που δεν ήταν άλλο από τις ιπποδρομίες. Και ΟΚ, μπορεί οι μονομαχίες μέχρι θανάτου μεταξύ gladiators, ή κάτι πεινασμένα λιοντάρια που κυνηγούσαν Χριστιανούς, να είχαν μεγαλύτερο σασπένς, οι διαθέσιμες ιστορικές πηγές πάντως καταδεικνύουν ότι οι ιπποδρομίες ήταν το ποδόσφαιρο της εποχής.

Για να νιώσετε στο πετσί σας, πόσο σημαντικό κομμάτι της Ρωμαϊκής Pop κουλτουρας ήταν οι ιπποδρομίες, διαβάστε το παρακάτω απόσπασμα του σατιρικού ποιητή Ιουβενάλη, που έζησε κατά τον  1ο αιώνα μ. Χ. Γράφει ο ποιητής,

“Από πολύ παλαιά οι άνθρωποι απέβαλλαν τα άγχη τους. Άνθρωποι που κάποτε ήταν σπουδαίοι, τώρα κρατούν τους εαυτούς τους υπό έλεγχο και επιθυμούν δύο πράγματα: Το επίδομα για τα σιτηρά και τους αγώνες στον Ιππόδρομo.”

Οι αρματοδρόμοι δε, ήταν με διαφορά οι πιο δημοφιλείς και ακριβοπληρωμένοι αθλητές της Ρώμης, με κάποιους από αυτούς να είναι από τους πιο πλούσιους Ρωμαίους πολίτες σε όλη την επικράτεια. Ένας από αυτούς μάλιστα, είχε σπάσει όλα τα κοντέρ. Το όνομα αυτού Διοκλής.

Πηγή: Pillole Di Storia

Ο τύπος γεννήθηκε το 140 μ.Χ. στο Λαμικό, την πρωτεύουσα της Λουζιτανίας, στην επαρχία Emerita Augusta στην σημερινή Πορτογαλία. Πατριωτάκι του Κριστιάνο Ρονάλντο δηλαδή, που όλως τυχαίως είναι ο πιο ακριβοπληρωμένος αθλητής του 21ου αιώνα. Να πούμε λοιπόν εδώ ότι η ιστορία πολύ απλά επαναλαμβάνεται όπως λέει και ο σοφός, έτσι για να γίνουμε γραφικοί και σπασικλάκια του κερατά ξέρω ‘γω.

Show Me The Money

Να υποθέσουμε ότι κάποιοι από εσάς έχουν βγάλει έξω τα κομπιουτεράκια και έχουν αρχίσει ήδη να κάνουν τους υπολογισμούς, ε; Αν ναι, μην ανησυχείτε γιατί θα σας τα εξηγήσουμε όλα λίαν συντόμως.

Έχουμε και λέμε λοιπόν, τότες δεν υπήρχε Nike ή Adidas; για Puma ούτε συζήτηση. Επίσης πουθενά στον ορίζοντα συνδρομητική τηλεόραση, Pay Per View shows, διαδίκτυο, Coca Cola, Sprite, ούτε καν KFC και McDonalds. Πως ζούσαν ρε φίλε οι άνθρωποι χωρίς καυτερές τηγανητές φτερούγες και Big Macs. Tragic ρε κολλητέ!

Όπως καταλαβαίνεις, ο Διοκλής δεν έβγαζε τα φράγκα του από χορηγίες, τεράστια συμβόλαια με μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες και εμπορικές συμφωνίες. Ο τύπος απλά νικούσε. Νικούσε πολύ! Νικούσε τόσο πολύ, που ενώ οι σημερινοί αθλητές συνήθως κάνουν μετάγραφες για να πάνε σε μεγαλύτερες ομάδες όπου παίζουν περισσότερα λεφτά, δόξα και τίτλοι, ο Διοκλής άλλαζε ομάδα  μόνο για να πάει σε team με κατώτερο budget και δυναμική. Γιατί το έκανε αυτό; Γιατί  πολύ απλά από ένα σημείο και μετά βαριόταν να κερδίζει.

Όλα του τα έσοδα εν ολίγοις, προέρχονταν αποκλειστικά και μόνο από νίκες. Για να καταλάβετε για τι είδους πρωταθλητή μιλάμε, σκεφτείτε ότι κέρδισε μέσα σε 24 χρόνια καριέρας, 1,462 αγώνες και τερμάτισε δεύτερος – ενώ αγωνιζόταν από επιλογή στην χειρότερη ομάδα του ιπποδρόμου –  σε άλλους 1,438.

Από τους 4,257 αγώνες τέθριππου στους οποίους πήρε μέρος, ανέβηκε στο βάθρο των νικητών γύρω στις 3,000 φορές. Και μετά κάποιοι μιλάνε για Μίκαελ Σουμάχερ, Άιρτον Σένα και Βαλεντίνο Ρόσι.

Ρισπέκτ σε όλους εννοείται, απλά ο Διοκλής το έκανε πρώτος.

Ο Πλουσιότερος Αθλητής Όλων Των Εποχών

Και για να αιτιολογήσουμε τον τίτλο του πλουσιότερου αθλητή όλων των εποχών που δικαιότατα φέρει ο Διοκλής, ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για ακριβή ποσά. Αν δεν κάθεστε, καλύτερα να καθίσετε γιατί θα σπρώξω γερά. Ωχ, αυτό είναι από άλλο άρθρο, να με συγχωράτε.

Πηγή: Bizz News

Που λέτε παιδιά μου, οι άπειρες νίκες του στους Ρωμαϊκούς ιπποδρόμους για πάνω από δυο δεκαετίες, απέφεραν στον Διοκλή το υπέρογκο ποσό των 35.863.120 σηστερτίων. Ή αλλιώς, γύρω στα 15 δις δολάρια. Ή αλλιώς, 13,5 δις Ευρώ. ΟΚ, μπορείτε να σηκωθείτε τώρα ξανά. Έσπρωξα γερά!

Σύμφωνα με τον καθηγητή Ιστορίας του Πανεπιστήμιου του Σικάγο, εν ονόματι Πίτερ Στράκ, οι συνολικές απολαβές του Διοκλή ήταν 5 φορές μεγαλύτερες από αυτές των υψηλότερα αμειβομένων έπαρχων εκείνης της περιόδου.

Είχε αρκετά χρήματα, ώστε να παρέχει σιτηρά σε όλη την Ρώμη για έναν χρόνο, ή ακόμα και να πληρώνει όλους τους στρατιώτες του ρωμαϊκού στρατού στην μεγαλύτερη στιγμή της ακμής του για τρεις ολόκληρους μήνες.

Φανταστείτε τον Πετρούνια ή τον Ζαμπίδη ας πουμε, να κάνουν κάτι παρόμοιο για το Ελληνικό κράτος. Ούτε καν δηλαδή.

Ο Διοκλής που έζησε την ζωή 20 σημερινών τοπ celebrities σε χλιδή, δόξα και πλούτο χωρις να έχει καν λογαριασμό στο Instagram, όταν τελικά ολοκλήρωσε την μοναδική καριέρα του αγόρασε ένα ‘ζουμερό’ φιλέτο γης στην ιταλική ύπαιθρο, κοντά στην μικρή πόλη Πραίνεστο ανατολικά της Ρώμης.

Πηγή: Wikipedia

Εκεί αποσύρθηκε και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής σαν τον Ωνάση φάση. Τα παιδιά του αργότερα δημιουργήσαν στην περιοχή εκείνη ένα μνημείο αφιερωμένο στον πατέρα τους, τον πιο πλούσιο αθλητή που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα μέχρι και σήμερα.

 

Το ήξερες ότι τα pancakes ήταν αρχαιολληνική γκουρμεδιά;

Θυμάστε πουλάκια μου πριν λίγο καιρό που είχαμε κάνει ένα άρθρο που τόνιζε την ελληνικότητα της πίτσας; Το θυμάστε; Αν οχι, πατήστε εδώ και φρεσκάρετε λιγάκι τη μνήμη σας!!!

Και ΟΚ, ας δεχτούμε ότι αυτό δεν ήταν και τόσο τρομερό ή σοκαριστικό αν το σκεφτείς καλά. Οι Ιταλοί άλλωστε μας κοπιάρουν από τότε που ο Ρωμύλος και ο Ρώμος είπαν μαμά, ενώ τους τάιζε στο στόμα μια λύκαινα αντί για μάνα με το βυζόγαλα της.

Πηγή: me.me

Οι Αμερικάνοι όμως; Ντροπή καθόλου δηλαδή; Τόσους αιώνες μετά και μας κάνουν τους καμπόσους ότι και καλά δημιούργησαν πρώτοι τα pancakes; Καιρός να μπουν τα πράγματα σε μια τάξη. Το Frenzied είναι εδώ για όλους εσάς που ψάχνετε την αλήθεια σε ζητήματα που σίγουρα δεν πρόκειται να αλλάξουν την ζωή σας, αλλά που θα την κάνουν πιο πικάντικη και ενδιαφέρουσα.

Οι Ελληνικές Ρίζες των Pancakes

Παρόλο που δεν υπάρχουν επίσημες ιστορικές πηγές ή αρχεία που να δείχνουν από πού προέρχονται τα pancakes στην σημερινή τους μορφή, ο μέσος άνθρωπος που καταναλώνει το πεντανόστιμο έδεσμα σκέφτεται σχεδόν αυτόματα ως χώρα προέλευσης τους τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Ή απλά δεν σκέφτεται απολύτως τίποτα (για να είμαστε ρεαλιστές) και απλά τα χλαπακιάζει δίχως έλεος.

Παρά το γεγονός ότι η λέξη pancake εμφανίζεται για πρώτη φορά στην αγγλική γλώσσα μόλις τον δέκατο πέμπτο αιώνα, οι αρχαίοι Έλληνες ήταν εκείνοι που είχαν αρχίσει να φτιάχνουν τους «προγόνους» των pancakes κάτι χιλιάδες χρόνια πριν.

Οι Έλληνες που ήταν πολύ μπροστά σε όλα γενικώς και ειδικώς, έφτιαχναν pancakes πριν καν ο Χριστός περπατήσει πάνω σε λίμνες και θάλασσες. Το συγκεκριμένο έδεσμα το ονόμαζαν τηγανίτη, ή ταγηνίτη, ή τεσπα ταγηνία. Και οι τρεις λέξεις προκύπτουν από το τάγηνον, το οποίο στη νεοελληνική θα μεταφραζόταν σε «τηγάνι,” το σκεύος δηλαδή στο οποίο οι πρόγονοι μας τηγάνιζαν τα pancakes της εποχής.

Ιστορικές Πηγές Και Λοιπές Αποδείξεις

Η πρώτη αναφορά στον τηγανίτη, ή όπως θες εσύ να τον λες τέλος πάντων, εντοπίζεται στις ανθολογίες των Ελλήνων ποιητών του 5ου αιώνα π.Χ. Κρατίνου και Μάγνη. Από αυτούς μαθαίνουμε ότι τα πρώτα pancakes στην ιστορία παρασκευάζονταν με αλεύρι σίτου, ελαιόλαδο, μέλι και πηγμένο γάλα.

Συνήθως οι αρχαίοι τα έτρωγαν για πρωινό, αλλά για κάποιο λόγο “αλληλεγγύης” είμαστε σχεδόν σίγουροι ότι οι κοιλιόδουλοι της εποχής θα τα καταβρόχθιζαν οποιαδήποτε ώρα κατά την διάρκεια της μέρας. Ααααα, όλα κι όλα. Και το κοκορέτσι μόνο Πάσχα υποτίθεται ότι το τρώμε, αλλά θα το τσακίσουμε και καλοκαίρι, ή ακόμα και Χριστούγεννα αν ο ιδιοκτήτης της αγαπημένης μας ψησταριάς είναι μερακλής.

Πηγή: ΤΕΝΕΚΕΔΑΚΙΑ

Πίσω στις τηγανίτες και τα pancakes όμως, οι αρχαίοι Έλληνες έφτιαχναν και ένα άλλο είδος τηγανίτας που λεγόταν ο σταιτίτης. Η ονομασία προκύπτει από τη λέξη σταίτινος, που προέρχεται από τη λέξη σταῖς, δηλαδή το ζυμάρι από αλεύρι ποικιλίας σιταριού.

Ο Αθήναιος Nαυκράτιος αναφέρει στους ‘Δειπνοσοφιστές’ του ότι ο σταιτίτης γαρνίρεται με μέλι, σουσάμι και τυρί. Όχι για να μην νομίζουν κάποιοι ότι τις γκουρμέδοκαταστάσεις και τους γευστικούς πειραματισμούς, τους ανακάλυψαν κάτι σεφ τηλεμαϊντανοί προσφάτως. Ούτε κάν!

Επομένως την επόμενη φορά που θα ακούσετε ότι τα pancakes είναι Αμερικανικό junk food, απλά δώστε τα φώτα σας στους ‘βάρβαρους’ με πολλή αγάπη.

Και όμως η Μέριλιν Μονρόε βρωμούσε και έζεχνε!!!!

Οι περισσότεροι από εσάς μπορεί να την γνωρίζετε μέσα από τις Χολυγουντιανές ταινίες που πρωταγωνίστησε, ή να την έχετε δει να κοσμεί κάποιο εξώφυλλο περιοδικού. Παρόλα αυτά, η Μέριλιν Μονρόε, όπως και ο καθένας μας άλλωστε, περνούσε τον περισσότερο καιρό στο σπίτι της. Σε αντίθεση με την εικόνα του απόλυτου σύμβολου ομορφιάς και σεξαπίλ που διατηρούσε δημοσίως, η Μέριλιν ήταν προφανώς πολύ, μα πολύ χαλαρή όταν τα φώτα της δημοσιότητας έσβηναν πίσω από τον υπέροχο πισινό της.

Σταρ Ναι…Νοικοκυρά Όχι

Σύμφωνα με αρκετούς εραστές της και κάποιες από τις καμαριέρες της, η προσωπική καθαριότητα του πιο διάσημου σύμβολου του σεξ στην σύγχρονη ιστορία, σε αντίθεση με την εικόνα της, δεν ήταν και η πιο επιθυμητή εδώ που τα λέμε. Μάλιστα, πολλές από τις υπηρέτριες της δεν άντεχαν ούτε μηνά να καθαρίζουν το χάλι που άφηνε πίσω η διάσημη σταρ, με αποτέλεσμα να παραιτούνται αηδιασμένες.

Σύμφωνα με την Λένα Πεπιτόνε, μια από τις πρώην καθαρίστριες της Μονρόε, το κινηματογραφικό ίνδαλμα κυκλοφορούσε στο σπίτι φορώντας ότι πιο βρώμικο έβρισκε μπροστά της, ενώ τεράστιοι σωροί από βρώμικα πιάτα στοιβάζονταν δίπλα στο κρεβάτι της, όπου συνήθως έτρωγε ενώ μιλούσε στο τηλέφωνο.

Για να είμαστε δίκαιοι πάντως, αυτό που έκανε η Μέριλιν δεν έχει και μεγάλη διαφορά με αυτό που κάνει ο μέσος εργένης άντρας. Απλά να μωρέ, στοιχηματίζουμε ότι η Μέριλιν, έστω και σε αυτή την άθλια κατάσταση, θα ήταν έργο τέχνης να την βλέπεις ρε παιδί μου, σε σχέση με τα σκατά που φαινόμαστε εμείς όταν το κάνουμε.

Η Μέριλιν Βρωμοκοπούσε?!?!?!?!

Έλα όμως που τα φαινόμενα απατούν. Μια εικόνα βλέπετε, δεν μπορεί να αναδείξει στην μύτη σου την μυρωδιά που αποπνέει ένα πρόσωπο, ή μάλλον θα ήταν καλύτερα να λέγαμε ένα κουνάβι στην περίπτωση της Μονρόε. Believe it or not, η πιο ποθητή γυναίκα του 20ου αιώνα (και όχι μόνο), ήταν τόσο βρωμιάρα που αρκετοί από τους πρώην εραστές ισχυρίστηκαν ότι αυτός ήταν ο κύριος λόγος που τους απωθούσε μακριά της στο τέλος.

Βέβαια, αυτές οι φήμες θα μπορούσαν να είναι απλά κακιούλες ενός απατημένου αρσενικού που πονάει ο εγωισμός του. Επομένως, αν θέλουμε τους πιστεύουμε. Προφανώς όμως όπου υπάρχει καπνός, όλο και κάποια φωτιά κρύβεται από πίσω.

Για παραδειγμα, κάποιος σαν τον μεγάλο Κλαρκ Γκέιμπλ δεν θα έλεγε ποτέ ψέματα.  Όταν λοιπόν συνεργάστηκαν οι δυο τεράστιοι σταρ της εποχής στο φιλμ The Misfits (1961), ο Κλαρκ τα έχασε όταν είδε την Μέριλιν για πρώτη φορά να τρώει τσίτσιδη πάνω στο κρεβάτι της.

Πηγή: Ebay

Και σαν να μην έφτανε αυτό, όταν χόρταινε και δεν ήθελε να φάει άλλο, αντί να σηκώσει τον ωραίο της πισινό και να πάει το πιάτο στο νεροχύτη, το έβαζε (με ότι τροφή περίσσευε μέσα στο πιάτο) κάτω από τα σεντόνια και αποκοιμιόταν πάνω σε αυτό το μίγμα αηδίας!

Όταν ξυπνούσε την επόμενη μέρα, αντί να καθαρίσει το απερίγραπτο χάος που είχε η ίδια δημιουργήσει, η κακομαθημένη ηθοποιός άφηνε την βρώμικη δουλειά για τις καμαριέρες της, ενώ αυτή πήγαινε να κάνει ένα ντουζάκι να φρεσκαριστεί λίγο και να διώξει από πάνω της την μυρωδιά από τα καφεδάκια ρε αδερφέ. Τώρα μάλλον καταλαβαίνεις γιατί από ένα σημείο και μετά δεν μπορούσε να βρει καμαριέρα για καμαριέρα να της καθαρίζει!

Ααααα, και θα σας παρακαλέσω να μην στραβώσετε οι τυχόν fans της σταρ με αυτό το άρθρο και νομίσετε ότι έχουμε εμπάθεια με το Μεριλινάκι. Ίσα-ίσα, μετά από την συγκεκριμένη έρευνα που ανακαλύψαμε τι αντισυμβατικό αλάνι ήταν το διάσημο sex symbol, ανέβηκε στα μάτια μας x1000. Εμείς γουστάρουμε τύπους Παρασκευά από τα Μέθανα.

Πηγή: Anti-1

Άρα, αγαπάμε Μέριλιν με πάθος και ας ήταν  βρωμιάρα του κερατά. Oυιιιιιιιιι!!!!!!!!

Υπάρχει ένα εστιατόριο όπου δεν θα φας ΠΟΤΈ αυτό που παρήγγειλες! Ποτέ όμως!

Να σου φέρουν την λάθος παραγγελία ενώ περιμένεις πεινασμένος σαν λύκος στην ταβέρνα, είναι ότι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε ένα αυθεντικό κοιλιόδουλο αρσενικό. Όχι ότι οι γυναίκες δεν θα στράβωναν σε παρόμοια φάση, αλλά αλλιώς είναι ο άνδρας ο πολλά βαρύς, με την κοιλάρα μέχρι τα γόνατα ρε αδερφέ. Είναι θέμα κύρους, πώς να το κάνουμε.

Φαντάσου να έχεις παραγγείλει καμιά τριάρα κιλά παϊδάκια, ή κάνα τεράστιο, ζουμερό burger να σου εκτοξεύσει την χοληστερόλη 400 έτσι για πλάκα, και να σου φέρει το γκαρσόνι καμιά vegan σαλάτα. Άλλοι για λάθος παραγγελιές έχουν σκοτώσει να ξέρεις. Μην μπω σε λεπτομέρειες και παρεξηγηθώ.

Λάθος Παραγγελία; Κανένα Πρόβλημα!

Όπως και να ‘χει, η λάθος παραγγελία είναι κάτι πολύ κακό. Τόσο για τον πελάτη, όσο και για το μαγαζί. Στην Μύκονο για παράδειγμα, μια λάθος παραγγελία μπορεί να σε κλείσει φυλακή για χρεή! Ωστόσο, υπάρχουν και κάποιες εξαιρέσεις που απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Βλέπετε, υπάρχει ένα ιδιαίτερο εστιατόριο στο Τόκιο της Ιαπωνίας, όπου πας αποκλειστικά και μόνο για να σου φέρουν την λάθος παραγγελία. Με το που φτάσεις στην πόρτα του συγκεκριμένου εστιατορίου, θα δεις μια ταμπέλα που αναγράφει περήφανα, ‘The Restaurant of Order Mistakes.’ Δηλαδή, το Εστιατόριο με τις Λάθος Παραγγελίες σε ελεύθερη μετάφραση.

Πηγή: Spoon and Tamago

Αν η ταμπέλα του καταστήματος δεν σε έχει ήδη προϊδεάσει για το τι γίνεται εντός του χώρου, μάθε λοιπόν ότι το περίεργο σε αυτό το εστιατόριο είναι αν σου έρθει κάποιο πιάτο που όντως παρήγγειλες. Οι σωστές παραγγελίες σε αυτό το εστιατόριο είναι πραγματικά παραφωνία, μιας και οι ιδιοκτήτες μισθώνουν αποκλειστικά και μόνο μεγάλους σε ηλικία σερβιτόρους και σερβιτόρες, που υποφέρουν από άνοια και άλλες ασθένειες του εγκεφάλου, όπως Αλτσχάιμερ και ούτω καθεξής.

Τα Λάθη Μεγάλα…Η Αγάπη Όμως Ακόμα Μεγαλύτερη

Όπως θα έχετε ήδη καταλάβει, σε αυτό το εστιατόριο ότι γίνεται, γίνεται για καλό σκοπό. Για αυτό και οι πελάτες δεν θυμώνουν ποτέ, ακόμα και αν δουν πάνω στο πιάτο τους κάνα ψαροντούφεκο αντί για την πέστροφα ή το λαβράκι που παρήγγειλαν.

Πηγή: The Straits Times

Προφανώς, το εστιατόριο δεν προσλαμβάνει σερβιτόρους που πάσχουν από άνοια καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου, αλλά μόνο για special events που συνήθως διαρκούν δυο με τρεις μέρες.

Η όλη φάση ξεκίνησε δοκιμαστικά τον Ιούνιο του 2017, όταν και οι ιδιοκτήτες του εστιατορίου προσέλαβαν πειραματικά δεκαεπτά ασθενείς με άνοια για να δείξουν στους πελάτες τους, ότι με υπομονή και ευγένεια μπορούμε να βοηθήσουμε ακόμα και αυτούς που θα λέγαμε χαριτολογώντας, ότι “χάνουν” λιγάκι.

Η βασική ιδέα πίσω από το συγκεκριμένο project είναι να αποδεχτούμε όλοι εμείς οι “φυσιολογικοί” σήμερα, που μπορεί όμως στο μέλλον να χάνουμε λάδια, αυτούς τους ανθρώπους. Να αποδεχτούμε ότι μπορούν ακόμα να λειτουργήσουν μια χαρά ως ενεργά μέλη της κοινωνίας και να πάψει να υπάρχει τόσο έντονα αυτό το στίγμα που περιβάλλει τους ασθενείς που πάσχουν από την συγκεκριμένη (και όχι μόνο) εγκεφαλική νόσο.

Την πρώτη ημέρα της λειτουργίας του συγκεκριμένου project, έγινε ένας μικρός χαμούλης. Η πλειοψηφία των χαρούμενων πελατών παρήγγειλαν ένα διαφορετικό πιάτο από αυτό που κατέληξαν  να καταβροχθίσουν. Το εστιατόριο έγινε γνωστό σε όλη την Ιαπωνία εν μια νυκτί και κέρδισε άπειρους νέους πελάτες.

Η Mizuho Kudo (σιγά μην προσπαθήσω καν να το μεταφράσω στα ελληνικά αυτό τώρα), μια πολύ γνωστή Γιαπωνέζα επιστήμονας τροφίμων, ήταν μια από τους νέους πελάτες που επισκέφτηκαν το εστιατόριο κατά τη διάρκεια της τριήμερης φάσης και όπως δήλωσε, είχε μια εξαιρετική εμπειρία. Αν και παρήγγειλε ένα κλασσικό αμερικάνικο burger με τηγανητές πατάτες, κατέληξε να τρώει Κινέζικα Ντάμπλινγκς τα οποία και απόλαυσε όσο ποτέ άλλοτε, όπως χαρακτηριστικά είπε στο twitter.

Πηγή: Steemit

Οι ιδιοκτήτες του εστιατορίου διοργάνωσαν άλλο ένα μεγάλο γεγονός στις 21 Σεπτεμβρίου του ιδιου ετους προς τιμήν της Παγκόσμιας Ημέρας Αλτσχάιμερ, όπου ασθενείς της συγκεκριμένης νόσου εξυπηρέτησαν τους πελάτες αυτή τη φορά. Σύμφωνα με διάφορες κριτικές, δεν υπήρξε ούτε μία σωστή παραγγελία, κάτι που υποδεικνύει την εξαιρετική δουλειά που έκαναν οι σερβιτόροι εκείνη την ημέρα.

Γιατί καμιά φορά είναι ΟΚ να κάνουμε λάθη, εντάξει; Γιατί μια μέρα μπορεί να κάνουμε λάθη και να μην το αντιλαμβανόμαστε καν, εντάξει; Άνθρωποι είμαστε, τα λάθη είναι για εμάς, εντάξει; Μην κρίνεις αλλά αντιθέτως να δείχνεις υπομονή, αποδοχή και κατανόηση, εντάξει;

 

Ο Αλεξίσφαιρος κροκόδειλος που δεν πεθαίνει ούτε με χειροβομβίδες (κυριολεκτικά όμως)!!!

Στις όχθες του ποταμού Ρούζιζι στο Μπουρούντι, ζει και αναπνέει βαριά, πολύ βαριά όμως, ένα κτήνος που φθάνει σε μήκος τα 7,5 μέτρα και ζυγίζει πάνω από 900 κιλά. Το “τέρας” όπως το λένε χαριτολογώντας (να χαρώ εγώ σκέρτσο) πολλοί ντόπιοι, ζει εκεί για περισσότερες από έξι δεκαετίες και έχει κυριολεκτικά εξολοθρεύσει πάνω από 300 ανθρώπους μέχρι σήμερα.

O Gustave που λέτε, είναι ένας από τους μεγαλύτερους κροκόδειλους στον κόσμο και είναι γύρω στα 60. Γεροντάκι δηλαδή. Τι γεροντάκι όμως! Φονιάς από τους λίγους, ο Gustave φέρει την επίσημη ιδιότητα του “Apex Predator,” εν ελληνιστί “Άλφα Κυνηγός,” επιστημονικός όρος που περιγράφει κάποια από τα πιο επικίνδυνα και θανατηφόρα ζώα στον πλανήτη.

Μανιακός Δολοφόνος

Και ενώ όλοι οι κροκόδειλοι που κυκλοφορούν στα νερά του Νείλου θεωρούνται ‘άλφα κυνηγοί,’ μονο ο Gustave επιτίθεται στους ανθρώπους όχι απλά όταν πεινάει, αλλά ακόμα και όταν θέλει να σπάσει πλάκα.

Crocodile Gustave

Συνήθης τακτική του Gustave άλλωστε, είναι να την πέφτει σε ανθρώπους που περπατούν αμέριμνοι κοντά στον ποταμό και να τους σέρνει στο νερό μόνο και μόνο για να τους δει να υποφέρουν ενώ τους πνίγει. Έπειτα, επιστρέφει το πτώμα τους έξω από το νερό και τους αφήνει είτε με ακρωτηριασμένα άκρα, ή ακόμα και χωρίς γρατζουνιά (αναλόγως τα κέφια), ώστε να τους βρουν και θρηνήσουν οι δικοί τους άνθρωποι.

Αν ήταν άνθρωπος, θα είχαμε να κάνουμε με κλασσική περίπτωση ψυχάκια και κατά συρροή δολοφόνου, που σκοτώνει μόνο και μόνο γιατί δεν του σηκώνεται. Να, σαν αυτόν εδώ ένα πράγμα δηλαδή!

Αυτό όμως είναι που τον κάνει και αιμοσταγή κυνηγό! Το γεγονός ότι σκοτώνει όχι μόνο για να τραφεί, αλλά επειδή αντλεί ευχαρίστηση από την όλη φάση. Πολύ κωλόπαιδο ο Gustave δλδ, Κούλα!

Εκτός Από Ψυχάκιας Και Αλεξίσφαιρος

Εκτός από τις δολοφονικές του ιδιότητες, ο Gustave είναι ιδιαίτερα κακόφημος εξαιτίας της σχεδόν υπερφυσικής κατασκευής του. Βλέπετε, ο φίλος μας έχει άπειρες ουλές από σφαίρες κατά μήκος του σώματός του, αλλά προφανώς δεν μασάει. Κάτι σαν τον Τόνυ Μοντάνα σε κροκόδειλο δηλαδή.

Τοπικοί θρύλοι αναφέρουν ότι το εξωπραγματικό ερπετό κληρονόμησε αυτά τα σημάδια στο σώμα του κατά τη διάρκεια “φιλικών” επαφών που ανέπτυξε με Αφρικανούς στρατιώτες. Κάποιοι από αυτούς όπως πολύ καλά καταλαβαίνετε, έχασαν την ζωή τους, ή στην καλύτερη των περιπτώσεων κάνα δυο άκρα του σώματος τους, στην προσπάθεια τους να τον σκοτώσουν. Δυστυχώς για αυτούς, οι σφαίρες των Καλάσνικωφ τους αποδείχτηκαν νεροπίστολα μπροστά στον σκληρό καριόλη που ονομάζεται Gustave.

Όταν βαριέται να παίζει με ανθρώπους που οπλοφορούν, ο Gustave τα βάζει με τεράστιους ιπποπόταμους, σκορπώντας τον θάνατο σε αρκετούς από αυτούς, έτσι για να δείξει ποιος κανει κουμάντο στα στενά της ζούγκλας.

Αποσβολωμένοι οι επιστήμονες και ερπετολόγοι με όλες τις ιστορίες που είχαν ακούσει για τον συγκεκριμένο κροκόδειλο, αποφάσισαν να τον ακολουθήσουν διακριτικά, ώστε να μάθουν όσο περισσότερα μπορούσαν για αυτόν.

Capturing the Killer Croc

Κάπως έτσι λοιπόν προέκυψε η ιδέα του ντοκιμαντέρ με τίτλο, Capturing the Killer Croc. Σε ελεύθερη μετάφραση, “Πιάνοντας τον Δολοφόνο Κροκόδειλο.” Το γεγονός ότι δεν έπιασαν ποτέ τον Gustave μικρή σημασία έχει, μιας και κατάφεραν να μάθουν κάποια πράγματα για αυτόν.

Μετά από διετή παρακολούθηση και μελέτη του ερπετού ο Gustave έφαγε εκατοντάδες δολώματα των ερευνητών, από κοτόπουλα μέχρι ολόκληρες κατσίκες. Δεν τον χάλασε καθόλου δλδ!

Οι ειδικοί, παρόλα αυτά, κατέληξαν ότι ο Gustave είναι τόσο μεγάλος σε μέγεθος, που αναγκαστικά τα βάζει με ιπποπόταμους και ανθρώπους (όταν πεινάει και δεν θέλει απλά να σκοτώσει), μιας και είναι αρκετά αργός να κυνηγήσει πιο μικρόσωμα και ευκίνητα ζώα.

Αυτό που τους σόκαρε όμως, είναι ότι όντως ο τύπος είναι αλεξίσφαιρος. Αν και αρχικά αμφισβητούσαν τις ιστορίες που άκουγαν για αυτόν, διαπίστωσαν ότι ο τεράστιος όγκος και μέγεθος του Gustave, σε συνδυασμό με την κατασκευή της επιδερμίδας του που είναι σκληρή σαν ατσάλι ένα πράγμα, τον κάνουν όντως αλεξίσφαιρο. Μάλιστα, έκπληκτοι διαπίστωσαν ότι ένα τραύμα στον ώμο του είχε γίνει από χειροβομβίδα που του έριξαν οι Αφρικανοί στρατιές σε μια από τις επικές τους μάχες.

Το Hollywood Ανακαλύπτει Tον Gustave

Όλα αυτά τα γεγονότα και οι υπερβολικές αφηγήσεις σε σχέση με το γιγάντιο ερπετό, έχουν κάνει τον Gustave πραγματικό θρύλο σε όλα τα αφρικάνικα χωριά κατά μήκος του ποταμού, που έχει διαλέξει σαν σπίτι του ο μανιακός croc-killer.

Μετά την προβολή του ντοκιμαντέρ το 2004, η φήμη του Gustave έφτασε μέχρι τα αυτιά των σεναριογράφων του Hollywood. Ο σκηνοθέτης Μάικλ Κάτλεμαν εντυπωσιασμένος με όλα οσα είδε στο ντοκιμαντέρ, αποφάσισε να κάνει τον Gustave κινηματογραφικό σταρ. Αφού προσέλαβε τον Ντομινίκ Παρσέλ, που τότε τα έσπαγε λόγω του ρόλου του στο Prison Break, σκηνοθέτησε με χαμηλό budget το φιλμ Primeval (2007), το οποίο τα πήγε αρκετά καλά στο Box Office, συγκεντρώνοντας 15 εκατομμύρια δολάρια.

Πηγή: Pinterest

Από την άλλη, στην Αφρική πολλοί ντόπιοι ακόμα πιστεύουν ότι ο Gustave είναι κάποιο είδος υπερφυσικού ή δαιμονικού κτήνους, που σκοτώνει στο όνομα του κακού. Εδώ που τα λέμε, δεν μπορείς να τους αδικήσεις κιόλας.

Όπως και να ‘χει, η τελευταία αναφορά σε σχέση με τον αλεξίσφαιρο κροκόδειλο έγινε τον Ιούνιο του 2015. Ένας ντόπιος κάτοικος ισχυρίστηκε ότι ο Gustave έσυρε έναν μεγάλο ταύρο 400 κιλών από την όχθη του ποταμού Ρούζιζι στο νερό, και μάλλον πρέπει ακόμα να χωνεύει από τότε.

Πηγή: YouTube